دیگر ماه
از خورشید چشمانت
چهره نمی پوشاند
در ابری ترین خواب نیز ،
آندم که در بیابان عطش
در دریای گرم اشک
نگاهت را
با خنکای قطره ای باران جان بخشی 
آندم که خاکستر از پهنه ی ذهن سپید بتکانی
که دگرباره آتش نگیرد
بلندای احساس
آندم که واژه ها را از بند اسارت برهانی
تا پر کشد روح قلم
تا بار بندد حزن
تا بمیرد مرگ
تا بالا رود جوانه ی امید از قامت تردید
تا آسمان
تا ناکجا
تا انتها
تا خود خدا ... 

به خدا با دست بسته ام                                       به زمین هر جا نشسته ام
نقش کردم عشق من حسین                                   به سر انگشت خسته ام
هر زمانی که می آمد ناله ی مادر                روی نیزه بغض می کرد ساقی لشگر
حاجت مرهم ندارد زخمی احساس                    درد بی درمان زینب دوری عباس
شفق مه رو به نیزه شد                                          ز کدامین سو به نیزه شد
نه ز جای خنجر عدو                                                 
                         سرش از پهلو به نیزه شد 
                                              سرش از پهلو به نیزه شد 
                                                                   سرش از پهلو به نیزه شد ...

چون برگ های رنگ رنگ ، خشک و پر هیاهوی درختان پاییزی
در باد
رقص کنان می گذرند
روزهایم
با بی رنگی
با تنی خیس  
با سکوت ...
و من باز چشم انتظارم
بر سر کوچه ای که 
می گویند
نسیم نسیان
گاهگاهی
از آن می گذرد ...

باز پریشانم
باز ناشکیب
باز تلخ و غریب
من باز
دستهای سردم را
با شیشه ی پنجره گرم می کنم
زمستان نزدیک است !
می دانم

آنسوی حصار غرور
دشتیست از نا گفته ها
و من
اینجا
به احترام سکوت
یک دقیقه سکوت می کنم
فقط یک دقیقه !

چندیست آینه
تار می بیند
صورت بی پرده ام را
از تکرار دو چشم خیس

طوفان     باد     و  نسیم
هریک به سهم خویش
برگ های نا نوشته ی دفتر پاره ی جانم را
با خود می برند
کاش کسی بود
چهل برگم را    با خود    می آورد
افسوس که
این کوچه بن بست نیست !

دلم نیمکتی می خواهد
گوشه ی شهری
انتهای خیابانی
زیر درختی
ایستاده بر سنگ فرش پر ز برگی ...
گوش هایش 
انعکاس سکوت را انتظار می کشند !
در حجم انبوه پریشانی

شب بود  
باران بود  
باد بود و برگ  
کوچه های خاموش  
تنهایی  
ترسی غریب  
تنی خیس  
من بودم  
تو نبودی  
مثل همیشه...  
ولی  
خدا بود !  
باز مثل همیشه  

زیبا می نوازد
از سنگینی ِحزن انگشتانش
قطره های اشک - رقص کنان - با مژه هایم در می آویزند
روان بر گونه هایم
غبار نبودنت را از چهره می شویند
و یادم می آورند
تمام لحظه های مهربان بودنت را
و دل 
تنگ تر می شود
از فاصله ی دو یار دیرین 
گلوی گرفته از بغضی همیشگی
چه زیبا می نوازد !

ثانیه ها می گذرند
و هلهله ی عقربه ها
شور مرگ ایام بی تو بودن را به جانم می ریزد
تا کمی شیرین شود
خیال خامم

هر از گاهی
تصویری
یادی
خاطره ای
از برابر دیده ام می گذرد
گویی
کسی چنگ انداخته
روحم را   به سویی می کشد
روزی
جایی
لحظه ای...
تا می آیم بغض را فروخورم
خارهایش
زخم بر حنجره ام می زنند
و آنچه می ماند
سکوت است و
خون
که نصیب دل می شود...

خدایا
چگونه آرام گیرد جانم
با زلال یادت
که رام ناشدنیست
لاله ی وحشی احساسم

تمام دلم را گرفته است
تجسم بالا و پایین پریدن هایش
لبی که به آرامی باز و بسته می شود
دلهره دارد
ماهی قرمز حوض کوچک پشت چشمانم،
و
اشک هایی منتظر...

یک سوال
و تنها یک سوال
در چشمان کودک کنجکاو این ذهن خسته مانده
قیمت قبر را می خواهد !

 
                                                               ***
ای من
ای جان من
ای روح من
ای تمام من
ای با من تا ابد
خاک از بالهایت بتکان
هنگامه ی پرواز نزدیک است ...

                                                               ***

قلک تن را می شکنم
تا با سکه هایش
برده ای را از غل و زنجیر برهانم
این روح سرد را


                                                               ***

خواب دیدم
دیشب خواب دیدم مرده ام و پس از چند روز دوباره زنده شدم
و خود پارچه های سیاه را از در و دیوار خانه پایین می کشیدم
باور کن خواب دیدم !

پنجره باز است
تا انتهای قرص ماه
گوش کن ! 
سیاه تنی کوچک می خواند و
قلمی هم نوایش
سیاه
حکایت می کند
از سرخی ِ دل...
این شبها
گویی این تکه نی
احوال دل مرا
در گوش جیرجیرک پشت پنجره زمزمه می کند
آرام باش !
صدایش را نمی شنوم !
رفت یا ...

موجی فرستاد و
از ساحل
ردپایی را محو کرد ،
دریا با آن عظمت
کوچکترین مرغش را دوست داشت !

فردا که چشم بگشایم
به رویت سلام می دهم
گرچه لباست خیس است
ولی
گرم در آغوشت می کشم
تا چون ابر
هنگام وداعت
حسرت وار
اشک یخی نریزم !

در خلوت شبانه ام
با او ،
حس می کنم
دو دست زیر چانه نهاده
آرام   غرق چشمانم شده
و جز صدایم   هیچ نمی شنود
با نگاهش چنان لذتی بر جانم می ریزد که
دلم می خواهد
خواب از سر تمام واژه ها بپرانم
چه می شود   گاهی 
مخلوق
طریقی پیش می گیرد
که خاص خالق است ؟!

کاش می توانستم
مداد جسم را
آنقدر بتراشم
که گویی تازه متولد شده ام ...

امر به سکوتم کرده است
کسی
در همین نزدیکی ...
گفتم   تا نپرسی
چرا مسکوتم
و چرا هیچ ندارم حرفی !
روزهایی گذشت
و من نیز... 
بی دلی هایم نمی گذاشت دلتنگ شوم
و اکنون
دلتنگِ همانم که بی دلم کرد !
و تو نیز...
می دانی
می آیم
گوش می دهم
آرام می شوم
می روم
کجا ؟ 
         نمی دانم
                    نمی دانم
                               نمی دانم

امروز
خیلی ها آمده بودند !
باران هم آمد ...
باز هم رحمت الهی
بر تن همه بارید !
چه بگویم
عده ای 
در این ماه
در برابر دیدگان
گلوی خشک را تازه می کردند 
تا بلندتر فریاد برآورند    ابالفضل علمدار   م و س و ی را نگه دار
ای وای بر شما !
ابالفضل تشنه جان داد
و شما
جماعت گمراه
و ملعبه ی دست یزیدیان زمان
ظهر رمضان
آب می نوشید و نام مبارکش را بر زبان کذابتان جاری می سازید
ای شرم بر شما !
آری
باران بارید
و جمعی دیگر را سیراب از نگاهش کرد
نه نوشیدنش
و گلوی ما نیز تازه شد ...
به یقین می دانم
تو نیز بدان
رنگین کمانش
از آن ِکسانی بود که
غروب
آل یاسین را
با سوز دلی عجیب خواندند !

چه گویمت
که
گفتنی ها را خود بر زبان جاری می سازی ،
ناگفتنی ها را در پس ذهن می خوانی
و
نگاه را
از پشت پلک های بسته ام ...
همه چیز در دست توست
و من
اینک
به خود می بالم
که خود را به تو سپرده ام !

هر روز که می گذرد
پای ثانیه شمار
محکم تر بر صفحه ی ساعت می کوبد
که شاید
بیدار شوم !
پایان کتاب دنیایم نزدیک است
و هنوز
من
در الفبا مانده ام

چه زیباست
که نمی دانی
تقویمت
لیلة القدر دیگری دارد یا ... !
سبحانک یا لا اله الا انت
الغوث   الغوث
خلصی من النفسی
یا رب ...
اینجاست
که شوری اشک
شیرینی بخشش تو را
در کامم می ریزد

با مرگ
دست و پنجه نرم می کند
سایه
در جدال ابر و خورشید،
نه
قد بکش 
آسمان ـ خود ـ تشنه است

ساکت است و سیاه
آنجا
گوش آرام می شود و
چشمم نگران !

خداحافظ ای نخل ها   چاه ها             دگر نشنوید از علی  آه ها ...

خداحافظ ای کوچه ی پر ز دود          خداحافظ ای باغ یاس کبود

خداحافظ ای نان خشک و نمک          خداحافظ ای ماجرای فدک

خداحافظ ای کوچه های خموش          نیاید علی نان و خرما به دوش

خداحافظی می کنم با همه                 که چشم انتظار من است   فاطمه                             

بین کدامین فردا و دیروزش دیواری تا انتهای آسمان کشم تا
زان پس در خاطر روزها جز تو هیچ باشد و هیچ ؟
کمی فراموشی
چند جرعه یاد تو
دوای درد من است
در این شبها

دعا می کنم
شاید باران ببارد
تا روزه را با قطره ای حلال افطار کنم

اینجا
اشکستان است
بر گونه هایم،
هر قطره ـ قصه خوان ـ می چکد
هزار و یک شبی که  
بی تو سحر شدند ...

این دل
خانه ی توست
و اذن با تو !
بگذار بگذرد هر آنکه گذر کردنیست
و بگذار بماند آنکه هم خانه ی توست !
که این خانه
خانه ی توست ...

تجسم یک دوراهی

خواب از چشم کابوس ربوده

زخمی عمیق بر تن جاده ای نفس شمار

فریاد گوش خراشش پایم را می لرزاند

نزدیک است ...